Automatyzacja matryc transferowych: jak robotyka zmienia ekonomikę pras transferowych

Tłoczenie w matrycach transferowych — gdzie część przemieszcza się między osobnymi stacjami matrycy zamontowanymi na jednym dużym stole prasy, w odróżnieniu od matrycy postępowej, w której taśma pozostaje połączona aż do ostatniej stacji — tradycyjnie opiera się na mechanicznych belkach transferowych z chwytakami, które chwytają i przenoszą część między stacjami w stałym, zsynchronizowanym ruchu. Robotyczne systemy transferu zastępują to programowalnym ramieniem robota (lub kilkoma), które można przekonfigurować pod inną geometrię części i inny układ stacji.

Mechaniczne belki transferowe są szybkie i niezawodne, ale po zbudowaniu niewiele elastyczne

Mechaniczny system transferu, zbudowany raz pod konkretną część i układ stacji, pracuje z dużą prędkością i stałym czasem cyklu, ale przejście na inną geometrię części zwykle wymaga przebudowy lub istotnej modyfikacji samego oprzyrządowania transferowego, co jest realnym czynnikiem kosztowym i związanym z przestojami dla zakładów realizujących zróżnicowane, zmieniające się programy części, a nie jedną długotrwałą część wielkoseryjną.

Transfer robotyczny wymienia część szybkości cyklu na elastyczność przezbrojeń

Robotyczne systemy transferu są zazwyczaj wolniejsze w cyklu niż dedykowana mechaniczna belka transferowa pracująca z pełną prędkością, ale można je przeprogramować pod punkty chwytu i tor ruchu nowej części bez przebudowy sprzętu, co czyni je lepiej dopasowanymi do serii średniej wielkości, częstych przezbrojeń części lub zakładów obsługujących szeroki asortyment części na mniejszej liczbie pras — ekonomika sprzyja transferowi mechanicznemu przy bardzo dużych, stabilnych wolumenach, a robotycznemu w miarę spadku wolumenu lub wzrostu zróżnicowania części.

Transfer robotyczny umożliwia też kontrolę w toku procesu i czynności manipulacyjne, które trudniej wbudować w systemy mechaniczne

Ponieważ ramię robota można zaprogramować na bardziej złożone tory ruchu niż stałą mechaniczną belkę transferową, często praktyczniej jest zintegrować w tej samej sekwencji transferu dodatkowe czynności manipulacyjne — przedstawienie części stanowisku kontroli wizyjnej, zorientowanie jej pod kolejną operację lub umieszczenie jej bezpośrednio w opakowaniu — co może ograniczyć potrzebę oddzielnych ręcznych czynności manipulacyjnych między prasą a dalszymi procesami.