Systemy modułowe i matryc jednostkowych: złoty środek między prototypem a pełnym oprzyrządowaniem produkcyjnym

Modułowe systemy matryc (czasem nazywane systemami matryc jednostkowych) dzielą matrycę na wielokrotnego użytku ramę konstrukcyjną — zestaw matrycowy, kolumny prowadzące i płytę dolną — oraz wkładki specyficzne dla części, w których mieści się właściwa geometria stempla i gniazda matrycy. Oznacza to, że drogie, precyzyjnie obrabiane elementy konstrukcyjne można wykorzystać w wielu różnych projektach części, zamiast budować je od nowa dla każdego pojedynczego oprzyrządowania.

Oszczędności wynikają z ponownego wykorzystania drogiego elementu, a nie taniego

Konstrukcyjny zestaw matrycowy (rama, kolumny prowadzące, precyzyjne tuleje) jest zazwyczaj droższym i bardziej czasochłonnym w dokładnym wykonaniu elementem, podczas gdy wkładki stempla i matrycy specyficzne dla części, choć nadal wymagają precyzyjnej obróbki, stanowią mniejszą część całkowitego kosztu oprzyrządowania — systemy modułowe koncentrują wielokrotnie wykorzystywaną inwestycję w drogiej ramie konstrukcyjnej i ograniczają nowe wydatki na oprzyrządowanie do wkładek, dlatego mogą znacząco obniżyć koszt i skrócić czas realizacji oprzyrządowania dla części małoseryjnych lub często zmieniających się.

To podejście pasuje do określonego zakresu wolumenu i złożoności, a nie do każdej części

Modułowe systemy matryc dobrze sprawdzają się w przypadku części o stosunkowo prostej geometrii, mieszczących się w rozmiarze i zdolności skoku standardowego zestawu matrycowego, oraz przy wolumenach produkcji, w których koszt w pełni indywidualnego twardego oprzyrządowania nie byłby uzasadniony, ale gdzie oprzyrządowanie miękkie lub metody małoseryjne nie wytrzymałyby wymaganej trwałości części — w przypadku bardzo dużych wolumenów lub części o dużej złożoności dedykowane oprzyrządowanie indywidualne zazwyczaj nadal daje lepszy koszt na sztukę.

Projekt wkładek nadal wymaga takiej samej dyscypliny inżynierskiej jak oprzyrządowanie indywidualne

Przejście na ramę modułową nie zmniejsza rygoru inżynierskiego potrzebnego przy samym projekcie wkładek — luz między stemplem a matrycą, układ taśmy i kwestie przepływu materiału dla konkretnej części nadal wymagają właściwej inżynierii matryc, ponieważ rama modułowa normalizuje tylko elementy konstrukcyjne, a nie geometrię kształtującą część, która faktycznie decyduje o tym, czy część wyjdzie prawidłowo.